Mosze Altbauer

Mosze Altbauer, urodzony 12 listopada 1904 roku w Przemyślu, był polskim i izraelskim językowcem oraz filologiem słowiańskim. Uznał się jako wybitny uczony specjalizujący się w zagadnieniach wzajemnych wpływów językowych między polszczyźniem a językami żydowskimi, a także w dialektologii i filologii słowiańskiej.

Altbauer rozpoczął edukację w chederze i szkole ludowej, następnie kontynuował ją w Państwowym Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu, gdzie w 1922 r. zdał matura. Studia filologii polskiej i ruskiej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowiu ukończył w 1927 r., a następnie uzyskał doktorat filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1932 r. Jego promotorem był prof. Tadeusz Lehr-Spławiński.

W latach przedwojennych pracował jako nauczyciel jęyzka ukraińskiego w Wilnie, gdzie zetknął się z antysemityzmem, co wpłynęło na jego zainteresowania. W 1935 r. wraz z żoną emigrował do Palestyny, by przyczynić się do budowy państwa żydowskiego. Po powstaniu Izraela w 1948 r. osiedlił się w Tel Awiwie, gdzbył jednym z założycieli i dyrektorów Muzeum Historii.

Od 1954 r. wykładał filologię słowiańską na Wydziale Językoznawstwa Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie, prowadząc liczne współprace naukowe z uniwersytetami takimi jak Columbia, Harvard czy University of California w Los Angeles. Był członkiem Międzynarodowego Komitetu Slawistów oraz laureatem Nagrody Państwowej Izrael (Pras Israel). Opublikował ponad 100 prac naukowych, w tym przełomowe studia o języku żydowskim w Polsce międzywojennej. Za swoje osiągnięcia naukowe był wielokrotnie honorowany, m.in. członkostwem w Polskiej Akademii Umiejętności.

Zmarł 15 października 1998 roku w Jerozolimie.