Andrzej Andrusiewicz

Andrzej Andrusiewicz, urodzony 23 marca 1940 roku w Przemyślu, jest polskim historykiem i politologiem, specjalizującym się w dziejach Rosji oraz Europy Środkowej i Wschodniej. Jego praca naukowa koncentruje się m.in. na historii ruchu roboticzego w Polsce, rosyjskiej historii nowożytnej i kulturze rosyjskiej.

W 1967 roku ukończył studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu. W latach 1968-1973 wykładał historię w Studium Nauczycielskim w Przemyślu, a później był wykładowcą Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie. W 1979 roku obronił pracę doktorską, a w 1984 roku habilitował się na podstawie pracy ‚Stronnictwo Pracy 1937-1950: ze studiów nad dziejami najnowszymi chadecji w Polsce’.

W latach 1981-1984 odbył staż habilitacyjny w Akademii Nauk Społecznych PZPR. Do roku 1990 pracował w Instytucie Historii Ruchu Robotniczego Wyższej Szkoły Nauk Społecznych. W 1991 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1995 - profesorem zwyczajnym. Od 1991 roku był pracownikiem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (dziś Uniwersytetu Rzeszowskiego), a także wykładał na Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie.

Był redaktorem naczelnym pism: ‚Polska i jej wschodni sąsiedzi’ (1997-2009) oraz ‚Studia Społeczno-Polityczne’ (2007-2009). Do jego najważniejszych prac naukowych należą m.in. monografie poświęcone historii Rosji: ‚Mit Rosji’, ‚Carowie i cesarze Rosji’, ‚Iwan Groźny’, ‚Dymitr Samozwaniec i Maryna Mniszech’, ‚Piotr Wielki: prawda i mit’, ‚Katarzyna Wielka: prawda i mit’, ‚Romanowowie: imperium i familia’ oraz ‚Aleksander I: wielki gracz, car Rosji - król Polski’. W 2013 roku wydobyła się także pozycja ‚Krwawa dekada. Polska interwencja w Rosji 1602-1612’, a w 2019 - ‚Trzeci Rzym. Z dziejów rosyjskiego nacjonalizmu’. Jego prace były wielokrotnie nagradzane, m.in. Nagrodą im. Ludwika Waryńskiego.